I’ve long disagreed with the interpretation of KARMA as a kind of credit and debit accounting system spread across lifetimes.
I have to admit I swallowed the accounting system narrative for a while as a kind of spiritual truth … as have many others. However, I could never FEEL any truth in it.
To me, this conception of karma looks like a belief system with an underlying psychological mechanism of disempowerment.
It demands that I get things “right” all the time, in order to be spiritually virtuous … and balance any past-life wickedness.
The psychology of this completely undercuts any attempt to be kind to myself. It encourages me to condemn myself for any thoughts or actions that fail to meet vague external ideals of perfection.
There’s little love in that.
It tells me I’m not really good enough as I am … one of the most destructive programmes to haunt the field of human consciousness. It thrives on guilt, blame and shame, preserving low-frequency conditions of self-criticism as social norms.
Karma is an existential model borrowed from eastern philosophies and belief systems. It feeds stories about positive and negative actions in other lifetimes, which require balancing. This has been infused into contemporary New Age spiritual narratives, as a truth to explain inexplicable horrendous suffering.
This widespread adoption generates a collective “spiritual” consciousness field. It’s actually a collective field of belief that perpetuates the polarisation of victim \ perpetrator consciousness, with its attendant elements of shame, blame and guilt.
Buy-in to this is directly related to a desire to be virtuous and spiritually responsible. And this breeds elitism through value judgements of superiority and inferiority.
There’s a level at which that ignores the sovereignty of the Soul in the choice of its incarnational experience. It overlooks the deeper truth that incarnational experiences are mutual explorations, governed by cosmic agreements with all other beings involved.
That in itself dispels the myth of karmic debt.
The collective field of belief in polarised karma is a sticky web of self-judgement and reproach. It comprises the individual energies of all who believe in it, yet it is a totally impersonal CONTAINER FIELD. That container is policed by EGREGORES made up of the individual energies of all who believe in it.
We all get caught in these sticky webs as a consequence of our conditioning and compliance with the social norms that undermine personal sovereignty.
The struggle to get free from those webs of conditioning is daunting, despairing and desperate. Resigning to the intrinsic hopelessness of this underpins concepts of karma.
Acceptance of this condition maintains a paradigm of victimhood. It can show up as repetitive issues that no amount of internal digging can root out and dissolve. The ensuing bewilderment, stuckness and desolation, are clear signals of the presence of energetic trap of this kind.
This is actually great news, because once those signals are identified the trap is sprung. The effects can be cleared through intention, awareness and acknowledgement of our spiritual sovereignty. The energies reclaimed in that process can be reconfigured accordingly, by owning our spiritual sovereignty and working intentionally with our Divine \ Source intelligence.
Owning our spiritual sovereignty means we take responsibility for creating our dramas and traumas through Soul agreements with everyone involved.
Those agreements reveal karma as an exploration of the polarising principle of CAUSE and EFFECT, through physical experience, rather than an accumulation of virtue or wickedness … credit and debit.
If I zoom out and consider that ultimately in Unity Consciousness we are all ONE, then it’s clear that I can neither harm anyone else, or be harmed by anyone else. That’s because no-one else exists.
From this perspective, harming others is a version of self-harm. There can be no debt to balance. The consequences of my thoughts and actions manifest as my experience of a polarised reality, which I am entirely responsible for.
This is not to ignore the fact that my body can be physically injured by the actions of another. However, that can always be traced through choices made that led to me placing myself in the path of the injury.
Where I interpret this as karma with another being [another version of me], my consciousness is operating in the realms where existence is experienced through the principles of polarity.
It’s often considered that karma plays out in families, but this is another interpretation rooted in victimhood. If we are indeed sovereign souls, then incarnation into a family pattern is also a choice. The reasons for any Soul decision cannot be truly be known, from a regular mortal perspective. Sometimes as a lifetime proceeds reasons become apparent.
Another consideration that may be relevant is the idea that the agreement to accept certain difficult life challenges could be a condition of incarnation. This can be roughly translated as: “You don’t get access to an Earth-human biology unless you agree” … and it has more to do with agreements related to ARCHON control than karmic debt.
Because polarities ultimately evaporate in the Unity Consciousness of the Eternal Now it means karma cannot exist as an absolute. So, it is all a “game”, a DANCE of CAUSE and EFFECT between participating Souls. There are no victims here, only volunteers.
Living in this awareness is liberating and empowering. It dissolves the enemy patterning practices that justify and perpetuate external conflict. Embracing it as a principle of existence automatically supports a transition in the frequency of human consciousness.
~ * ~ * ~ * ~ * ~
NEDERLANDS
De MYTHE van KARMA
Ik ben het al heel lang oneens met de interpretatie van KARMA als een soort boekhoudsysteem van credit en debet, verspreid over levens.
Ik moet toegeven dat ik het verhaal van het boekhoudsysteem een tijdje heb geslikt als een soort spirituele waarheid … net als vele anderen. Maar ik kon er nooit enige waarheid in voelen.
Voor mij lijkt deze opvatting van karma op een geloofssysteem met een onderliggend psychologisch mechanisme van ontkrachting.
Het eist dat ik de dingen altijd “goed” doe, om spiritueel deugdzaam te zijn … en de slechtheid van vorige levens te compenseren.
De psychologie hiervan ondermijnt elke poging om aardig voor mezelf te zijn. Het moedigt me aan om mezelf te veroordelen voor gedachten of daden die niet voldoen aan vage externe idealen van perfectie.
Daar zit weinig liefde in.
Het vertelt me dat ik niet echt goed genoeg ben zoals ik ben … een van de meest destructieve programma’s die rondspoken op het gebied van menselijk bewustzijn. Het gedijt op schuld, blaam en schaamte en houdt laagfrequente omstandigheden van zelfkritiek in stand als sociale normen.
Karma is een existentieel model dat ontleend is aan oosterse filosofieën en geloofssystemen. Het voedt verhalen over positieve en negatieve acties in andere levens, die in evenwicht gebracht moeten worden. Dit is opgenomen in hedendaagse New Age spirituele verhalen, als een waarheid om onverklaarbaar afschuwelijk lijden te verklaren.
Deze wijdverspreide adoptie genereert een collectief “spiritueel” bewustzijnsveld.
Het is eigenlijk een collectief geloofsveld dat de polarisatie van slachtoffer- en daderbewustzijn in stand houdt, met de bijbehorende elementen van schaamte, blaam en schuld.
Hieraan meedoen is direct gerelateerd aan de wens om deugdzaam en spiritueel verantwoordelijk te zijn. En dit kweekt elitarisme door waardeoordelen van superioriteit en inferioriteit.
Er is een niveau waarop dit voorbijgaat aan de soevereiniteit van de Ziel in de keuze van haar incarnatie-ervaring. Het gaat voorbij aan de diepere waarheid dat incarnatie-ervaringen wederzijdse verkenningen zijn, beheerst door kosmische overeenkomsten met alle andere betrokken wezens.
Dat op zich ontkracht de mythe van karmische schuld.
Het collectieve veld van geloof in gepolariseerd karma is een kleverig web van zelfveroordeling en verwijt. Het omvat de individuele energieën van allen die erin geloven, maar het is een totaal onpersoonlijk CONTAINER VELD. Die container wordt bewaakt door EGREGOREN die bestaan uit de individuele energieën van allen die erin geloven.
We raken allemaal verstrikt in deze kleverige webben als gevolg van onze conditionering en naleving van de sociale normen die onze persoonlijke soevereiniteit ondermijnen.
De strijd om los te komen uit die webben van conditionering is ontmoedigend, wanhopig en wanhopig. Het berusten in de intrinsieke hopeloosheid hiervan ligt ten grondslag aan concepten van karma.
Aanvaarding van deze toestand houdt een paradigma van slachtofferschap in stand. Het kan zich manifesteren als zich herhalende problemen die geen enkele hoeveelheid intern graafwerk kan uitwroeten en oplossen. De daaruit voortvloeiende verbijstering, vastzitten en verlatenheid zijn duidelijke signalen van de aanwezigheid van een dergelijke energetische val.
Dit is eigenlijk goed nieuws, want zodra deze signalen geïdentificeerd zijn, is de val uitgezet. De effecten kunnen worden opgeruimd door intentie, bewustzijn en erkenning van onze spirituele soevereiniteit. De energieën die in dat proces worden teruggewonnen, kunnen opnieuw worden geconfigureerd door onze spirituele soevereiniteit te bezitten en doelbewust samen te werken met onze Spirituele Bronintelligentie.
Eigenaar zijn van onze spirituele soevereiniteit betekent dat we verantwoordelijkheid nemen voor het creëren van onze drama’s en trauma’s door middel van Zielsafspraken met iedereen die erbij betrokken is.
Deze overeenkomsten onthullen karma als een verkenning van het polariserende principe van OORZAAK en EFFECT, door middel van fysieke ervaring, in plaats van een opeenstapeling van deugd of kwaad … credit en debet.
Als ik uitzoom en bedenk dat we uiteindelijk in Eenheidsbewustzijn allemaal EEN zijn, dan is het duidelijk dat ik noch iemand anders kwaad kan doen, noch door iemand anders kwaad kan worden gedaan. Dat komt omdat er niemand anders bestaat.
Vanuit dit perspectief is het schaden van anderen een versie van zelfbeschadiging. Er kan geen schuld tegenover staan. De gevolgen van mijn gedachten en daden manifesteren zich als mijn ervaring van een gepolariseerde werkelijkheid, waar ik volledig verantwoordelijk voor ben.
Hiermee wil ik niet voorbijgaan aan het feit dat mijn lichaam fysiek gewond kan raken door de acties van een ander. Dat is echter altijd terug te voeren op gemaakte keuzes die ertoe hebben geleid dat ik mezelf op het pad van de verwonding heb geplaatst.
Waar ik dit interpreteer als karma met een ander wezen [een andere versie van mij], opereert mijn bewustzijn in de rijken waar het bestaan wordt ervaren door de principes van polariteit.
Er wordt vaak gedacht dat karma zich in families afspeelt, maar dit is een andere interpretatie die geworteld is in slachtofferschap. Als we inderdaad soevereine zielen zijn, dan is incarnatie in een familiepatroon ook een keuze. De redenen voor een Zielsbeslissing kunnen niet echt bekend zijn, vanuit een gewoon sterfelijk perspectief. Soms worden de redenen duidelijk naarmate een leven vordert.
Een andere overweging die relevant kan zijn, is het idee dat de instemming om bepaalde moeilijke levensuitdagingen te accepteren een voorwaarde voor incarnatie zou kunnen zijn. Dit kan grofweg vertaald worden als: “Je krijgt geen toegang tot een Aarde-mens biologie tenzij je ermee instemt” … en het heeft meer te maken met overeenkomsten die te maken hebben met ARCHON controle dan met karmische schuld.
Omdat polariteiten uiteindelijk verdampen in het Eenheidsbewustzijn van het Eeuwige Nu betekent het dat karma niet als een absoluut kan bestaan. Het is dus allemaal een “spel”, een Dans van Oorzaak en Gevolg tussen deelnemende Zielen. Er zijn hier geen slachtoffers, alleen vrijwilligers.
Leven in dit bewustzijn is bevrijdend en versterkend. Het lost de vijandelijke patroonpraktijken op die externe conflicten rechtvaardigen en in stand houden. Als je het omarmt als een bestaansprincipe, ondersteunt het automatisch een overgang in de frequentie van het menselijk bewustzijn.
Vertaald met DeepL.com